Սովորել հաջողությամբ կատարել պրակտիկաները

Կդիտարկենք այս թեման այն պատճառով, որ այն ամենը, ինչ մենք անում ենք այստեղ, գործնական բնույթի է։ Հիմնականը սովորելն է հաջողությամբ կատարել պրակտիկաները։

Ելքի պրակտիկաներում, օրինակ, մարդկանց մեծամասնությունը ձախողվում է։

Միայն ժամանակ առ ժամանակ է երևում, որ աշակերտները հաջողությամբ կատարում են պրակտիկաներ։ Սա նրա համար է, որ հստակ պատկերացնենք այն տարբեր տարրերը, որոնք կարող են մեզ ձախողման տանել, երբ մարդ փորձում է կատարել որևէ պրակտիկա։

Բոլոր պրակտիկաները դրական արդյունքներ են տալիս, անկասկած։ Կարևորն այն է, որ մարդ կարողանա պրակտիկան կատարել այն հոգեկան տրամադրվածությամբ, որը դրա համար պահանջվում է։

ՁԱԽՈՂՄԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՍՊԵԿՏԸ ԿԵՆՏՐՈՆԱՑՄԱՆ ՊԱԿԱՍՆ Է.

Մենք կենտրոնացած ենք, երբ Գիտակցությունը կենտրոնացած է գործողության մեջ։

Եթե մեր Գիտակցությունը մեր սեփական Աստվածն է, այն երբեք չի ձախողվում։

Եթե մարդ կենտրոնացնում է իր Գիտակցությունն այն բանի վրա, ինչ անում է, եթե չի շեղվում, ապա փաստորեն զորություն ունի։ Եվ Կենտրոնացումն այն ամենամեծ զորությունն է, որին մարդ կարող է ձգտել։

Կարծում ենք, որ կենտրոնանում ենք, որովհետև կատարում ենք որոշ թվացյալ խելամիտ գործեր, բայց իրականում կենտրոնացած չենք։

Եթե մարդ ուզում է սկսել զարգացնել Կենտրոնացումը, պետք է սկսի իրականացնել մի շատ պարզ առաջադրանք. տեսնել, թե ինչ է անում օրվա ընթացքում։ Բան առ բան, օգտակար է աստիճանաբար գրի առնել դա, որպեսզի գիտակից լինի։ Այն օրը, երբ կարողանանք այդ բանն անել կենտրոնացած, հաջողություն կլինի։

Ուրեմն. օրվա առաջին գործը, երկրորդը, երրորդը, չորրորդը, հինգերորդը, վեցերորդը, յոթերորդը և այլն, և այլն, և այդպես բոլորը՝ մեկը մյուսի հետևից։

Մենք պետք է հասնենք նրան, որ դրանք կատարենք գիտակցաբար, որպեսզի կարողանանք նկատել այն եսերից յուրաքանչյուրին, որոնք միջամտում են օրվա յուրաքանչյուր գործին։

Ուրեմն, մարդ պետք է ամեն օր, վեր կենալու պահից, պայքարի կենտրոնացած լինելու, ակնթարթն ապրելու, չշեղվելու, թույլ չտալու համար, որ Գիտակցությունը հեռանա իրենից։

Գիտակցություն (Conciencia) նշանակում է. CON, որն ավելին է, և CIENCIA, որն Իմաստություն է։

Հաշվի առնելու կետեր.

• Ջանք գործադրելով՝ բան առ բան անելու համար։
• Առանց որևէ այլ բանի մասին մտածելու։
• Առանց մի բանն ընդհատելու՝ մեկ ուրիշն անելու համար։
• Չմտածելով այն բաների մասին, որոնք արվելու են ավելի ուշ։
• Չհիշելով արդեն արված բաները։
• Կենտրոնացած մնալով այն բանի վրա, ինչ անում ենք։

ՁԱԽՈՂՄԱՆ ԵՐԿՐՈՐԴ ԱՍՊԵԿՏԸ ՀԱՎԱՏԻ ՊԱԿԱՍԸ։

Ի՞նչ է հավատ չունենալը. Կասկածել, և կասկածը միշտ մարդուն տանում է ձախողման։ Ի՞նչ է հավատ ունենալը. Իմանալ, համոզվածություն ունենալ։

Իմանալը տարբերվում է հավատալուց։ Մարդ կարող է հավատալ, որ կարող է շատ բաներ անել։ Օրինակ, ես կարող եմ հավատալ, որ կարող եմ թռչել, բայց եթե չեմ թռել, հաստատ չի թռչում։ Ահա այստեղ է տարբերությունը։

Հավատ ունենալու համար անհրաժեշտ է հաղթահարել մի բան, որը կոչվում է կասկած։ Ի՞նչն է մեզ ստիպում կասկածել. այն, որ մարդ ամբողջ ժամանակ մեքենայական երևակայության մեջ է։

Երբ մարդ այլևս չի կասկածում, թույլ չի տալիս, որ Սատանան իրեն համոզի։ Երբ մարդ հաղթահարում է կասկածը, անմիջապես անում է, և ծագում է իմաստությունը՝ հավատն այն բանի հանդեպ, ինչ անում է։ Եվ հետո այլևս երբեք չի կասկածում։

Մարդը, որը գիտակցաբար դուրս չի եկել, կասկածում է ելքին։ Բայց մարդը, որն արդեն գիտակցաբար դուրս է եկել, պարզել է, ստուգել է, հետազոտել է, կասկածելու ոչինչ չունի։ Պարզապես կիրառեք, և կունենաք Ձեր արդյունքները։

Մարդը, որն անում է, գիտի։ Եվ եթե գիտի, այլևս չի կասկածում։ Նա արդեն հավատ ունի այն բանի հանդեպ, ինչ անում է, հաղթել է տգիտությանը, հաղթել է կասկածին և հասել է հավատի։

ՁԱԽՈՂՄԱՆ ԵՐՐՈՐԴ ԱՍՊԵԿՏԸ. ՎԱԽԸ։

Վախը բոլորին դարձնում է անզոր և անընդունակ։ Երբ մարդ վախենում է, չի անում։ Սա Սիրո հակառակ ուժն է, որը Գործերի մեջ է։ Դիտարկենք կոնկրետ օրինակներ.

Պատկերացնենք, որ այնտեղ գտնվող շենքից մինչև այստեղ պողպատե ձգված ժապավեն ենք տեղադրելու՝ տասնհինգ սանտիմետր բարձրության վրա։ Դրա վրա բազրիքներ և գորգ ենք դնելու, որպեսզի այն լիովին անվտանգ լինի։

Այնտեղից, հատակից տասնհինգ սանտիմետր բարձրության վրա, այդ լավ ձգված պողպատե ժապավենի վրայով, ձեզանից յուրաքանչյուրն աստիճանաբար առաջ է գնալու՝ բազրիքից բռնվելով, քայլելով գորգի վրայով։

Ինչ-որ մեկը պատկերացնո՞ւմ է, որ չի կարող։ Բոլորը կարո՞ղ են։ Կա՞ որևէ մեկը, ով կարծում է, որ չի կարող։

Կատարելու ենք նույն առաջադրանքը, բայց հարյուր մետր բարձրության վրա։ Բարձրացնելու ենք նույն ժապավենը, ձգելու ենք այն՝ իր գորգով և ամեն ինչով։ Ապա ասում ենք յուրաքանչյուրին. «անցեք»։

Դուք անցնո՞ւմ եք։ Եվ այդպես կնկատեք, որ ոչ մեկը չի անցնի։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև երևակայությունն անմիջապես վախ է սերմանում մեր մեջ։ Եվ եթե մեր վախը լուծված չէ, քանի դեռ երևակայությունը չի լուծել, կամքը չի աշխատում։

Քանի դեռ չեք լուծել ձեր վախերը, չեք կարողանա դուրս գալ, չեք կարողանա մեդիտացիա անել, որովհետև ձեր կամքը չի գործի, իսկ հենց այն է ձեզ տանում դեպի անելը։

ՁԱԽՈՂՄԱՆ ՉՈՐՐՈՐԴ ԱՍՊԵԿՏԸ. ՆՊԱՏԱԿԸ.

Անկասկած, եթե դուք կարդացել եք հաջողության գաղտնիքի մասին, կիմանաք, որ երբ մարդ նպատակ ունի, երբեք չի ձախողվում։ Բայց երբ մարդ նպատակ չունի, նա թափառաշրջիկ է։

Փորձագետները սովորեցնում են, որ 10 000 նավերից, որոնք նավահանգստից դուրս են գալիս որոշակի նպատակով, 10 000-ը հաջողության են հասնում, այսինքն՝ միշտ հասնում են այնտեղ, ուր գնում են։ Բայց պատկերացրեք մի նավ՝ բեռնված ամբողջ անձնակազմով, պարենով և ամեն ինչով։ Նավապետին ասում են. «շարժվե՞նք»։ «Այո, շարժվենք»։ Եվ հարցնում են. «ո՞ւր»։ «Չգիտեմ։ Դեռ չգիտեմ»։

Ուրեմն ի՞նչ է տեղի ունենում։ Անձնակազմը սկսում է. «գնանք Փարիզ», «ոչ, ավելի լավ է մեկնենք Գերմանիա»։ Մեկ ուրիշը կասի. «ոչ, ավելի լավ է գնանք Նյու Յորք», և այդպես շարունակ։ Հետո ամբողջ անձնակազմը սկսում է կռվել, և ոչ ոք ոչինչ չի անում։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև նպատակ չկա։

Մենք միշտ պետք է նպատակ ունենանք. Գնալ Ատյան, հետազոտել, թե ինչ վիճակում է որոշակի գործարքը, կատարել միջոցների փոխանցում, խոսել որոշակի Վարպետի հետ, հետազոտել որոշակի հոգեբանական ագրեգատի մասին և այլն։ Ունենալ որոշակի ուղղություն։

Դրա համար, նախքան պրակտիկան սկսելը, որոշում ենք. ո՞րն է այն նպատակը, որն իրագործելու ենք, հենց որ դուրս գանք։ Ո՞րն է որոշակի Վարպետին փնտրելու գնալու իմաստը։ Պետք է իմանամ, թե ինչ եմ նրան հարցնելու, ցանկացա՞ծ բան եմ նրան հարցնելու, թե՞ պարզապես գնալու եմ նրան ասելու. ի՞նչ կա-չկա, ի՞նչ եք արել, ինչպես բոլորն են անում ֆիզիկական հարթությունում, որպեսզի նրա համար թարմացնեն անձնական պատմությունը։ Ամեն անգամ, երբ մարդ նպատակ ունի, այն պետք է լինի որոշակի, հաստատուն։

Ուրեմն, մի փոքր ուսումնասիրենք, թե ինչում ենք թերանում այս չորս կետերում. արդյոք պակասում է Կենտրոնացումը, արդյոք ունենք Հավատը, եթե Վախի եսեր գտնենք, խնդրենք Աստվածային Մորը, որ վերացնի դրանք մեզանից, և վերջապես մեզ համար Նպատակ դնենք։ Սրանով չպետք է ձախողվել։

Գոյություն ունի 4 կանոն, որոնք էզոթերիզմի յուրաքանչյուր ուսանող պետք է իմանա.

1. 1- ԿԱՐՈՂԱՆԱԼ ՓԱՓԱԳԵԼ. Ցանկանալը Փափագելն է, «Ցանկությունն ամեն ուժի աղբյուրն է»
2. 2- ԿԱՐՈՂԱՆԱԼ ՀԱՄԱՐՁԱԿՎԵԼ. Սկսել անել, ձեռնամուխ լինել, համարձակվել, Փորձել։
3. 3- ԿԱՐՈՂԱՆԱԼ ԱՆԵԼ. Դուք սկսում եք կատարել մի առաջադրանք… անողն Էակն է։
4. 4- ԿԱՐՈՂԱՆԱԼ ԼՌԵԼ. Ոչ ոք չի կարող խոսել այն մասին, ինչ տեսնում է այլ չափումներում։