जान्नु, विश्वास गर्नु होइन

ब्रह्माण्ड र जीवनबारे अझ धेरै जान्ने त्यो जिज्ञासा हामीमा सधैं किन हुन्छ? किनभने हरेक मानिसले आफूभित्र जन्मजात रूपमा एउटा आन्तरिक वैज्ञानिक बोकेर ल्याएको हुन्छ, जसले जीवन र विश्वब्रह्माण्डका रहस्यहरू खोतल्न खोज्छ।

तर त्यो खोजमा एउटा मूलभूत कुरा छ: प्रत्यक्ष अनुभवले मात्र हामीलाई सत्यसम्म पुर्‍याउँछ। ज्ञान सुनिएको वा सिकिएको कुरामै सीमित रहन सक्दैन; त्यसलाई प्रत्यक्ष अनुभवमा उतार्नुपर्छ।

पाठ्यक्रमको पहिलो व्याख्यानले यसलाई यसरी भन्छ:

चार स्तम्भहरूमध्ये पहिलो, विज्ञानको अर्थ यही हो: आधारका रूपमा प्रयोग। पाठ्यक्रमभरि अध्ययन गरिएका कुराहरू प्रमाणित गर्न ठोस अभ्यासहरू सिकिन्छन्: एकाग्रता, शिथिलीकरण, सूक्ष्म शरीर यात्रा, ध्यान र कर्म तथा धर्मको अध्ययन, यी दुई शब्दबारे आज धेरै चर्चा हुन्छ, तर तिनको गहिरो अर्थ लगभग कसैलाई थाहा छैन।

र, अरू कुनै पनि क्षेत्रमा जस्तै, अभ्यासले गुरु बनाउँछ। यो मार्गले अनुशासन, कडाइ र दृढ सङ्कल्प माग्छ: जति अभ्यास गरिन्छ, त्यति नै प्रगति हुन्छ।