Սերը սկսվում է սեփական անձից

Դասընթացի չորրորդ սյունը՝ Միստիկան, տեղավորվում է առաջին դասախոսության մեկ նախադասության մեջ.

Առաջին սերը, որ պետք է սկսենք զգալ, սերն է ինքներս մեզ հանդեպ։ Ինքն իրեն չսիրող մարդը թույլ է տալիս, որ իր թերությունները վնասեն իրեն ֆիզիկապես, հոգեբանորեն և հոգևորապես։

Երբ մարդ սկսում է դիտարկել իրեն և վերացնել այդ թերությունները, նա սկսում է սիրել ինքն իրեն. նա մաքրում է իր ներքին տաճարը — իր մարմինը, իր էներգիան, իր միտքը և իր հույզերը — և դրանում ծաղկում են առաքինությունը, իմաստությունը և ճշմարիտ սերը։

Միայն այդ ժամանակ նա կարող է սիրել ուրիշներին, որովհետև ոչ ոք չի կարող տալ այն, ինչ չունի։ Ինչպե՞ս սիրել զուգընկերոջը, զավակներին կամ մերձավորներին, եթե մարդ լի է ոխով, նախանձով, խանդով կամ հպարտությամբ։

Այնուհետև այդ սերը տարածվում է դեպի ուրիշները և դեպի ողջ մարդկությունը. ուրիշներին սովորեցնել արթնացման ուղին և կիսվել այս իմաստությամբ՝ առանց վճար վերցնելու և առանց անձնական օգուտներ փնտրելու, պարզապես ծառայելու համար։