Մենք երբեք ժամանակ չենք ունենում ինքներս մեզ ճանաչելու համար

Եթե որևէ մեկը Ձեզ հարցնի՝ արդյոք ճանաչում եք ինքներդ Ձեզ, ամենայն հավանականությամբ կպատասխանեք՝ այո։ Գիտեք, թե ինչ է Ձեր անունը, որտեղ եք ապրում, որտեղ եք աշխատում. անգիր գիտեք նույնիսկ Ձեր անձնագրի համարը։ «Իհարկե, ես գիտեմ, թե ով եմ», ասում ենք մենք։ Եվ այնուամենայնիվ, այն, ինչ ճանաչում ենք, մեր անձնավորության միայն արտաքին մասն է։

Եվ բանը միայն ժամանակի պակասը չէ։ Մենք շատ ավելի երկար ենք ապրում մեր ներքին աշխարհում, քան արտաքինում — մտքերի, ցանկությունների, հույզերի, զրույցների և երևակայությունների մեջ — և, այնուամենայնիվ, չենք ճանաչում այն։

Ինքն իրեն ճանաչելը սեփական անձի մասին տվյալներ կուտակելը չէ։ Դասընթացի առաջին դասախոսությունն այն սահմանում է այսպես.

Ահա թե ինչու հիմնականն իսկապես ինքներս մեզ ճանաչելուն հասնելն է. իմանալ, թե որտեղից ենք գալիս, ուր ենք գնում և որն է գոյության իմաստը։

Որտեղի՞ց սկսել։ Ինքնադիտարկումից. տեսնել ինքներս մեզ այնպիսին, ինչպիսին կանք, կյանքի բոլոր ոլորտներում, կամովին և գիտակցաբար։ Երբ մարդ սկսում է դիտարկել իրեն՝ ինքն իրեն տեսնելու մտադրությամբ, դա նշան է, որ նա ցանկանում է բացահայտել իրեն և փոխվել ներսից դեպի դուրս։

Սա է ուղու սկիզբը. դադարել նայել դեպի դուրս և հայացքն ուղղել դեպի այն ներքին տիեզերքը, որը «սեփական անձ» է կոչվում։