आफूलाई चिन्ने समय हामीसँग कहिल्यै हुँदैन

यदि कसैले तपाईंलाई आफूलाई चिन्नुहुन्छ कि भनेर सोध्यो भने, धेरै सम्भावना छ कि तपाईं चिन्छु भनेर जवाफ दिनुहुनेछ। तपाईंलाई आफ्नो नाम के हो, कहाँ बस्नुहुन्छ, कहाँ काम गर्नुहुन्छ थाहा छ; तपाईंलाई आफ्नो परिचयपत्रको नम्बरसमेत कण्ठ छ। “पक्कै, म को हुँ भन्ने मलाई थाहा छ”, हामी भन्छौं। र तैपनि, हामीले चिनेको कुरा हाम्रो व्यक्तित्वको बाहिरी भाग मात्र हो।

र यो समयको कमी मात्र होइन। हामी बाहिरी संसारमा भन्दा आफ्नो आन्तरिक संसारमा धेरै बढी समय बिताउँछौं —विचार, इच्छा, भावना, कुराकानी र कल्पनाहरूका बीच— र तैपनि, हामी त्यसलाई चिन्दैनौं।

आफूलाई चिन्नु भनेको आफ्नैबारे जानकारी थुपार्नु होइन। पाठ्यक्रमको पहिलो व्याख्यानले यसलाई यसरी परिभाषित गर्छ:

त्यसैले मूल कुरा साँच्चै आफूलाई चिन्न पुग्नु हो: हामी कहाँबाट आयौं, कहाँ जाँदैछौं र अस्तित्वको कारण के हो भनेर जान्नु।

कहाँबाट सुरु गर्ने? आत्मनिरीक्षणबाट: जीवनका सबै पक्षमा, स्वेच्छाले र सचेत रूपमा, आफूलाई जस्तो छौं त्यस्तै देख्नु। जब कसैले आफैँलाई देख्ने मनसायले आफ्नो निरीक्षण गर्न थाल्छ, त्यो उसले आफूलाई पत्ता लगाउन र भित्रबाट बाहिरतर्फ बदलिन चाहन्छ भन्ने सङ्केत हो।

मार्गको सुरुवात यही हो: बाहिरतिर हेर्न छोड्नु र ‘आफू’ भनिने आन्तरिक ब्रह्माण्डतर्फ दृष्टि फर्काउनु।