दरवेशहरूको नृत्य

यस व्याख्यानको उद्देश्य हामीलाई साधनहरू दिनु हो, ताकि हामी गुह्य काममा अझ राम्रोसँग अघि बढ्न सकौं।

दरवेशहरूको नृत्य:

दरवेशहरू मरुभूमिमा बस्ने टर्कीका गुरुहरू हुन्। गायक दरवेशहरू छन् र नर्तक दरवेशहरू छन्। गायक दरवेशहरूले गीत र सङ्गीतमार्फत चेतनाका प्रक्रियाहरू सिकाउँछन्। नर्तक दरवेशहरूले नृत्यहरूमार्फत सिकाउँछन् कि निश्चित चालहरू वा रुनहरूद्वारा शरीर कसरी ब्रह्माण्डसँग सामञ्जस्यमा रहन सक्छ, जसले हामीभित्र केही यस्ता शक्तिहरू परिचालन गर्छन् जुन एकाग्रता प्राप्त गर्न सक्नका लागि धेरै उपयोगी हुन्छन्।

त्यसैले, यी नृत्यहरूको उद्देश्य हामीले एकाग्रता प्राप्त गर्न सकौं भन्ने हो। सफल हुनका लागि हामीले यो कुनै पनि अभ्यासअघि गर्नुपर्छ। यसरी, कुनै पनि अभ्यास सफल बनाउन: बाहिर निस्कनु, ध्यान, आदि, यदि राम्रो परिणाम प्राप्त गर्न चाहिन्छ भने, भौतिक शरीरलाई आन्तरिक भागसँग सामञ्जस्यमा ल्याउनुपर्छ। र यो यी अभ्यासहरूद्वारा प्राप्त हुन्छ।

ती तीन नृत्यहरू निम्न हुन्:

पहिलो नृत्य: पाखुराहरू फैलाउनु, ताकि ती सीधा र धडसँग लम्बवत् रहून्। हातका हत्केलाहरू माथितिर फर्काउनु र घडीको सुईको दिशामा घुम्न सुरु गर्नु।

यो अभ्यास धेरै उपयोगी छ किनभने यसले कलेजो, सौर्य स्नायुजाल र भावनात्मक क्षेत्रलाई भारमुक्त गर्छ। साथै, यसले सात चक्रहरूलाई व्यवस्थित गर्छ र घडीको सुईको दिशामा सही रूपमा घुम्न लगाउँछ। दुर्भाग्यवश, ऊर्जाहरूको गलत व्यवस्थापन र सबै मानवहरू बाँचिरहेको ऊर्जाको क्षयका कारण यी चक्रहरू उल्टो दिशामा घुमिरहेका हुन्छन्। यो अभ्यासले तीन मस्तिष्कहरूलाई एकै रेखामा ल्याउँछ र समन्वय गर्छ, र एउटा स्पन्दनात्मक घटना उत्पन्न गर्छ।

यसको अभ्यास हरेक दिन गर्नुपर्छ। कम्तीमा एक्काइस (२१) फन्को लगाउनुपर्छ। घुम्न सकेपछि व्यक्तिले दायाँ खुट्टालाई अलिकति मोड्दै अगाडि सार्छ र बायाँ पाखुरा दायाँ घुँडामाथि राख्छ र दायाँ हातले भ्रूमध्य थिच्छ, ताकि रिङ्गटा नलागोस्। यदि यो लगातार आठ दिनसम्म गरियो भने व्यक्तिले थाहा पाउँछ कि अब रिङ्गटा लाग्दैन, वा लागे पनि धेरै थोरै लाग्छ। तब कलेजो भारमुक्त हुँदै गएको हुन्छ, जसले अझ राम्रोसँग बाहिर निस्कन सम्भव बनाउँछ।

दोस्रो नृत्य मनलाई शान्त पार्नका लागि हो: अधिकांश मानिसहरू दिनभरि काम गर्छन् र धेरै चिन्ताहरू बोक्छन्। ती चिन्ताहरूले नै ध्यान गर्न, वा बाहिर निस्कन, वा अरू कुनै अभ्यास गर्न लाग्दा केन्द्रित हुन दिँदैनन्। यदि हामी बुद्धिजीवी हौं र दिनभरि कार्यालयमा बसिरहन्छौं भने, काम अघि बढाउनका लागि हामीले आफूलाई अलिकति सन्तुलित गर्नु आवश्यक छ।

त्यसैले, हामीले सिकाउन लागेको नृत्य पाँच वा दस मिनेटको अवधिसम्म गर्नु उचित हुन्छ। यो एउटा यस्तो नृत्य हो जसले तीन मस्तिष्कहरूलाई समन्वय गर्छ: पहिले यसले बौद्धिकलाई शान्त पार्छ, बौद्धिकलाई शान्त पार्ने सबैभन्दा राम्रो उपाय नसोच्नु हो; यसले भावनात्मकलाई कुनै पनि अभ्यास सुरु गर्न सक्नका लागि चाहिने उत्साहमा ल्याउँछ; र चालकलाई सन्तुलित गर्छ।

यो अभ्यास धेरै सरल छ र यसरी गरिन्छ: हामी एकै ठाउँमा हल्का दौडन थाल्छौं र साथसाथै अगाडि र शरीरको पछाडि लयबद्ध रूपमा ताली बजाउन, र सँगसँगै टाउकोलाई एकातिरबाट अर्कोतिर घुमाउन थाल्छौं। यत्ति नै हो सम्पूर्ण अभ्यास।

निःसन्देह, अभ्यास गरिरहँदा सोच्न सकिँदैन, किनभने त्यहाँ कुनै पनि विचार टिक्दैन, त्यसपछि सन्तुलनको प्रक्रिया हुन थाल्छ। यदि हामी कुनै पनि अभ्यासअघि यो अभ्यास पाँच वा दस मिनेटसम्म गर्छौं भने हामीले धेरै उच्च एकाग्रता क्षमता प्राप्त गर्नेछौं।

तेस्रो नृत्य: हामी एकै ठाउँमा हल्का दौडन थाल्छौं। यस पटक हामी लयबद्ध रूपमा बायाँपट्टि ताली बजाउन र टाउको दायाँपट्टि घुमाउन थाल्छौं। त्यसपछि हामी दायाँपट्टि ताली बजाउँछौं र टाउको बायाँपट्टि घुमाउँछौं। यो धेरै सरल छ, र यसलाई धेरै राम्रोसँग समन्वय नगरुन्जेल अभ्यास गर्नुपर्छ। यिनै हुन् यी दुई अभ्यासहरू। महत्त्वपूर्ण कुरा तीनवटै कुराको समन्वय गर्नु हो: टाउकोका चालहरू, पाखुराहरूका अगाडि र पछाडि वा छेउतिरका चालहरू, र खुट्टाहरूका चालहरू। अन्त्यमा श्वास-प्रश्वासलाई पनि समन्वय गरिन्छ। पर्याप्त अभ्यास भइसकेपछि यी धेरै सजिलैसँग गरिन्छन्। अभ्यासले गुरु बनाउँछ।