मनोवैज्ञानिक मृत्यु

कुनै पनि दोषलाई हटाउँदा त्यसले बन्दी बनाएको चेतना मुक्त हुन्छ। प्रत्येक अहम्को मृत्युसँगै हामीले त्यसभित्र बन्द रहेका प्रज्ञा र प्रेम फिर्ता पाउँछौं। यसरी मुक्त भएका झिल्काहरू क्रमशः मुक्त चेतनामा समाहित हुँदै जान्छन्।

चेतनाको मुक्तिका लागि विधि:

1. १- हामीमा प्रकट हुने विभिन्न दोषहरू पत्ता लगाउन सक्नका लागि हरेक क्षण आफूलाई निरीक्षण गर्नु।
2. २- पत्ता लागेको दोषलाई नबुझुन्जेल त्यसमाथि न्याय गरिनुपर्छ।
3. ३- बुझिसकेपछि हाम्री आफ्नै दिव्य मातासमक्ष हटाउने प्रार्थना गरेर त्यसलाई निर्मूल गरिनुपर्छ।

क. यो सरल कार्यविधिद्वारा हामी एक-एक सानो विवरण हटाउँदै आफ्नो स्वभावलाई क्रमशः बदल्न सक्छौं। र प्रत्येक दोषमा बन्दी चेतनालाई मुक्त गर्न सक्छौं। यस प्रक्रियालाई गतिशील मृत्यु भनिन्छ।

मनोवैज्ञानिक मृत्यु।

यसले हामीलाई त्यो निरन्तर दासताबाट मुक्त गर्छ जसमा आफ्नै विभिन्न अहम् वा हुनुका ढाँचाहरूले हामीलाई राखेका छन्।

हामीसँग लाखौं मनोवैज्ञानिक दोष वा पाप छन्, जुन दैनिक जीवनमा प्रकट हुन्छन् र हाम्रा ऊर्जाहरूलाई अनावश्यक रूपमा निरन्तर निःशेष पार्छन्।

सबै किसिमका दोषहरू छन्: क्रोध, अधैर्य, चिडचिडापन, लोभ, महत्त्वाकाङ्क्षा, चिन्ता, छल, झूट, डर, ईर्ष्या, कामवासना, व्यभिचार, परस्त्रीगमन, दम्भ, अहङ्कार, आत्म। प्रेम, आत्म-विचार, आत्म-अनुकम्पा, दुःख, घमण्ड, दुर्भावना, निरुत्साह, अप्रसन्नता, घृणा, अल्छीपन, निष्क्रियता, कौतूहल, चोरी, ठगी, निद्रा, माग्ने बानी, अपव्यय, मद्यपान, लागूऔषध सेवन, पतन, पेटुपन, भोजनलिप्सा, डाह, आदि, आदि, आदि। मन्टुआका कविले भनेझैँ, हामीसँग फलामको तालु र हजार जिब्रो भए पनि तिनलाई पूर्ण रूपमा गन्न हामीलाई पुग्ने थिएन।

यी प्रत्येक मनोवैज्ञानिक दोषले हाम्रो चेतनाको सानो अंश बन्दी बनाएको हुन्छ, र त्यही नै दोषलाई जीवन दिने कुरा हो।

जब कुनै मनोवैज्ञानिक दोष मर्छ, बन्दी झिल्को वा चेतना मुक्त हुन्छ, जुन त्यसभित्रको वास्तविक भाग हो।

यदि एउटा मनोवैज्ञानिक दोष हटाउन सकिन्छ भने, सबै दोषहरू हटाउन सकिन्छन्। यदि हामी अँध्यारोबाट एउटा झिल्को मुक्त गर्न सक्छौं भने, हामी ती सबै मुक्त गर्न सक्नेछौं।

जसबाट प्रमाणित हुन्छ कि मृत्युले नै मृत्युलाई अनन्तकालका लागि मारिन्छ।

यदि हामी आफ्ना सबै मनोवैज्ञानिक दोषहरूबाट मुक्त हुन्छौं भने, हामीले आफ्नो सम्पूर्ण चेतना फिर्ता पाइसकेका हुनेछौं र आफ्नै सत्तालाई एकीकृत गरिसकेका हुनेछौं, र पवित्र वैयक्तिकता प्राप्त गर्नेछौं। त्यसैले हामी भन्छौं कि बाँच्नुको कारण मर्नु हो।

मनोवैज्ञानिक मृत्युको अभ्यास:

आत्मनिरीक्षणद्वारा एउटा दोष पत्ता लगाउनु, त्यसको न्याय गर्नु चिन्तनद्वारा, जबसम्म त्यसलाई बुझ्दैनौं, र दिव्य मातासँग त्यसलाई मृत्यु दिन अनुनय गर्दै त्यसलाई हटाउनु।

उदाहरण: म सडकमा हिँड्दै छु र एउटी सुन्दर केटी देख्छु। यौन केन्द्रमा एउटा अचूक संवेदना अवलोकन गर्छु, आफ्नो सहज केन्द्रमा आकर्षण पत्ता लगाउँछु, भावनात्मक केन्द्रमा आफूलाई प्रेममा परेको महसुस गर्छु, बौद्धिक केन्द्रमा उसलाई आदर्श बनाउँछु, चालक केन्द्रमा अहम्हरूले मलाई दिने आदेशहरू अवलोकन गर्छु। (यही हो आत्मनिरीक्षण गरिएको कुरा।)

चिन्तन: “यो अहम्ले के चाहन्छ?”, “किन यसले मलाई सताउँछ”, “यो के हो जसले मलाई गर्न सुझाउँछ?”।

बोधहरू: मलाई मन पर्ने हरेक केटीसँग म सबै केन्द्रहरूमा व्यभिचार गरिरहेको छु; दोषले मलाई चलाइरहेको छ; म आफैँलाई बिर्सन्छु; म तादात्म्य गर्छु र चेतना निदाउँछ।

हटाउने कार्य: मैले अवलोकन गरेको र जसप्रति सचेत भइएको प्रत्येक विवरणका लागि, हाम्री आफ्नै दिव्य मातासँग प्रत्येक केन्द्रमा त्यो हटाइदिन अनुरोध गरिन्छ, त्यो इच्छा जुन म अनुभव गरिरहेको छु। यो प्रक्रिया दिनभरि नै पत्ता लाग्ने प्रत्येक विवरणमा दोहोर्‍याउन सकिन्छ।

केन्द्रहरूलाई कसरी सन्तुलित गरिन्छ:

पहिला पाँच केन्द्रहरू पतित छन् र गलत तरिकाले काम गर्छन्। दुई उच्चतर केन्द्रहरू पतित भएनन् र सन्तुलित रूपमा काम गर्छन्। धेरै कम प्राणीहरूले उच्चतर केन्द्रहरूको प्रयोग गर्छन्। अधिकांशले पाँच निम्नतर केन्द्रहरूको दुरुपयोग गर्छन्।

1. १. यदि हामीले केन्द्रहरूलाई सन्तुलित गर्ने हो भने, पहिले तिनलाई अवलोकन गर्न सिक्नुपर्छ।
2. २. दोस्रो चरण ऊर्जा बचत गर्न सिक्नु हुनेछ, ताकि यौन केन्द्रको लुट नहोस्।

हामीले निम्नमा चिन्तन गर्न थाल्नुपर्छ:

• सम्यक् विचार के हो? यो विचार मेरो सत्ताको होइन, एउटा अहम्को हो र यो मर्नुपर्छ।
• सम्यक् अनुभूति के हो? यो अनुभूति मेरो सत्ताको होइन, एउटा अहम्को हो र यो मर्नुपर्छ।
• सम्यक् कर्म के हो? म के गरिरहेको छु? यो यान्त्रिकता मेरो सत्ताको होइन, एउटा अहम्को हो र यो मर्नुपर्छ।
• सम्यक् वाणी के हो? म के भनिरहेको छु? यो उपयोगी छैन र यो मर्नुपर्छ।

यदि हामी यो रणनीति सुरु गर्छौं भने हामी देख्नेछौं कि हामीले गर्ने, भन्ने, महसुस गर्ने र सोच्ने कुराहरूमध्ये यी सर्तहरू पूरा गर्ने कुरा धेरै कम छन्। हामीले थाहा पाउनेछौं कि हामी मूर्खताबाहेक केही गर्दैनौं, कहिल्यै कुनै उपयोगी कुराबारे सोच्दैनौं, कहिल्यै कुनै असल कुरा महसुस गर्दैनौं र मुख नथाकी बोलिरहन्छौं। निष्कर्ष: असफलता।

यो रणनीतिलाई व्यवहारमा उतार्दा ऊर्जाको बचत सुरु हुनेछ, र यसले हामीलाई, यौनको सही प्रयोग गर्दै, सत्ताका अस्तित्वगत शरीरहरू सिर्जना गर्न र हामी हाल रहेको पशु अवस्थाबाट बाहिर निस्कन अनुमति दिनेछ।

सत्ताको कुनै पनि सम्भावना यसैमा निर्भर हुने भएकाले हामीले यसलाई तुरुन्तै अभ्यास गर्न सुरु गर्नुपर्छ।

सबै अहम् हटाउन सकिन्छन्

एउटा मनोवैज्ञानिक अहम्लाई हटाउन, त्यसलाई पत्ता लगाउन सक्नका लागि जागरणमा रहनु आवश्यक छ, त्यसपछि त्यसले के गर्छ, किन गर्छ, कहिले गर्छ, आदि अवलोकन गर्नु। त्यसपछि त्यसलाई बुझ्नु र अन्त्यमा दिव्य मातासँग त्यसलाई हटाइदिन अनुरोध गर्दै त्यसलाई मार्नु। यस कार्यविधिलाई मनोवैज्ञानिक मृत्यु भनिन्छ।

दोस्रो कारक: मर्नु

मनोवैज्ञानिक मृत्युले सारतत्त्व, वा सिर्जनात्मक यौन ऊर्जाको मुक्तिलाई जनाउँछ, जुन यतिबेला मनोवैज्ञानिक अहम् वा आफ्नै हुनुका ढाँचाहरूद्वारा बन्दी बनाइएको छ।

मनोवैज्ञानिक मृत्युको प्रक्रिया सुरु गर्न सक्नका लागि हामीले आफूलाई निरीक्षण गर्न सिक्नुपर्छ। र हामी रहेको यान्त्रिकताका कारण यो नै सबैभन्दा कठिन कुरा हुन आउँछ।

अहम्का कार्यहरू, व्यक्तित्वका कार्यहरू र चेतनाका कार्यहरू छुट्याउन जान्नु आवश्यक छ।

आन्तरिक संसारमा के अवलोकन गर्न सकिन्छ?

1. १ विभिन्न विचारहरू
2. २ अहम्हरूबीचका आन्तरिक कुराकानीहरू
3. ३ सुखद भावनाहरू
4. ४ असुखद भावनाहरू
5. ५ हामी रहेका मनोदशाहरू
6. ६ यान्त्रिक प्रतिक्रियाहरू
7. ७ हामीलाई विचलित गर्ने सबै कुरा, भौतिक संसारको कुनै पनि परिस्थिति

जब व्यक्तिले यी अभिव्यक्तिहरूमध्ये कुनै पनि पत्ता लगाउँछ, हामी आन्तरिक रूपमा के भइरहेको छ भन्नेप्रति सचेत हुन्छौं। त्यसपछि हामी दिव्य मातासँग प्रकट भएको दोष वा अहम्लाई विघटन गरिदिन अनुरोध गर्छौं।

जति हामी यस कार्यविधिसँग गम्भीरतापूर्वक काम गर्छौं, त्यति नै हामी सारतत्त्वलाई मुक्त गर्दै, आफ्ना केन्द्रहरूलाई सन्तुलित गर्दै र चेतनालाई जगाउँदै जानेछौं। हरेक पटक हामी झन्-झन् साना र नगण्य विवरणहरू देख्नेछौं, जसले हामीलाई प्रगति देख्न अनुमति दिनेछ।

हामीले यसलाई जति प्रयोग गर्छौं, आत्मनिरीक्षणको इन्द्रिय त्यति नै क्रमशः तीक्ष्ण हुँदै जानेछ, हामी पूर्ण रूपमा नजागुन्जेल।

उदाहरण: म सडकमा शान्तिपूर्वक गाडी चलाउँदै जाँदैछु, कुनामा पुग्दा अर्को सवारी साधन मेरो अगाडि छिर्छ। यदि त्यस क्षण म आफूलाई भइरहेको कुरासँग तादात्म्य गर्दिनँ भने म आफ्नो आन्तरिक संसारमा हुने सबै कुरा अवलोकन गर्न सक्नेछु; हेरौं:

• एउटा अहम् देखा पर्छ जसले मलाई उसलाई “मूर्ख” भनेर चिच्याउन भन्छ।
• अर्को, “उसलाई गाली गर्नुहोस्”।
• अर्को, “आफूलाई के ठानिरहेको छ?”
• अर्को, “उसलाई भेट्टाउनुहोस्!”।
• म अवलोकन गर्छु कि मलाई झगडा गर्ने इच्छा भइरहेको छ।
• म अवलोकन गर्छु कि मेरो भावनात्मक केन्द्र खुम्चिएको छ।
• म अवलोकन गर्छु कि एउटा अहम् बदला लिन चाहन्छ।
• म आफैँलाई सोध्छु, उसलाई गाडी चलाउन कसले सिकायो।
• म सोच्छु, “ऊ ठोक्कियोस्!”।
• अर्कोले मलाई भन्छ कि उसले हाम्रो गाडी कोतरिदिन सक्थ्यो।
• म यसबारे सोच्न छोड्न सक्दिनँ।
• “कति गैरजिम्मेवार!”, अर्को भन्छ।
• अन्य अहम्हरू भएको घटनाबारे टिप्पणी गर्छन्।
• जे भयो त्यसप्रति म रिसइबी महसुस गर्छु।
• केही समयपछि पनि म त्यो दृश्य सम्झिरहन्छु:
• मभित्र अझै क्रोध छ।
• जे भयो त्यो म बिर्सन सक्दिनँ।
• म आफूलाई कमजोर भएको महसुस गर्छु।

यी प्रत्येक अभिव्यक्ति एउटा फरक अहम्द्वारा उत्पन्न गरिएको हुन्छ, र मैले दिव्य मातासँग त्यसलाई मबाट हटाइदिन अनुनय गर्नुपर्छ।

अर्को उदाहरण:

व्यक्तिको नजिकबाट एक अत्यन्त सुन्दर महिला जान्छिन्। यदि म आफूलाई निरीक्षण गर्छु भने मेरो टाउकोमा उनलाई आदर्श बनाइरहेका अहम्हरू पत्ता लगाउँछु, यदि म भावनात्मक केन्द्रलाई अवलोकन गर्छु भने आफूलाई उनीप्रति प्रेममा परेको वा आकर्षित भएको महसुस गर्छु, यदि म सहज केन्द्र र यौन केन्द्रलाई अवलोकन गर्छु भने एउटा अचूक विकृत गतिविधि याद गर्छु। मैले के गर्नुपर्छ? म उनलाई आदर्श बनाइरहेको छु भनेर अवलोकन गर्दा म त्यो विवरणका लागि मृत्यु माग्छु। म प्रेममा पर्दैछु भनेर अवलोकन गर्दा म त्यो अनुभूतिका लागि मृत्यु माग्छु। र सहज संवेदना अवलोकन गर्दा म त्यो अहम्का लागि मृत्यु माग्छु। यदि तीमध्ये कुनै पनि कायम रह्यो भने, कुनै पनि नउब्जुन्जेल म दिव्य मातासँग त्यसलाई हटाइदिन अनुरोध गरिरहन्छु। यस कार्यविधिलाई गतिशील मृत्यु भनिन्छ, र यसको अर्थ प्रत्येक विवरण थाहा पाउन सक्नका लागि दिनभरि जागरणमा रहनु हो। यदि म केही बेर बसेर दिनका विभिन्न घटनाहरू र म जुन अवस्थाहरूमा थिएँ तिनबारे चिन्तन गर्छु भने, म नयाँ खोजहरू गर्न सक्छु र आफूले बुझ्दै जाने प्रत्येक कुरा मबाट हटाइदिन दिव्य मातासँग अनुरोध गर्दै जान सक्छु। यस कार्यविधिलाई चिन्तनशील ध्यान भनिन्छ। र यसले हामीलाई ठूलो मात्रामा चेतना मुक्त गर्न सहयोग गर्छ।

म एउटा उदाहरण दिन्छु: यो रूख आफ्ना मुख्य जराहरूमा उभिएको छ, तिनले यसलाई पोषण दिँदैनन्, बरु हावाहरू र यसकै भारविरुद्ध यसलाई थामिराख्छन्, ताकि यो नलडोस्, नढलोस्। र यसका अत्यन्त साना जराहरू नै बाँकी माटोभरि फैलिन्छन्, र यसलाई पोषण दिन रस सोस्दै जान्छन्।

त्यस्तै छ हाम्रो वा मानवताको अहम्। रूखलाई थाम्ने मोटा जराहरू मुख्य दोषहरूका प्रतीक हुन्, जस्तै कामवासना, बदला, क्रोध, घमण्ड र अन्य।

साना जराहरू विवरणहरूका प्रतीक हुन्, ती अत्यन्त साना अभिव्यक्तिहरू जुन यो वा त्यो दोषका हुन्, जसलाई हामी दोष हुन् भनेर ठान्दैनौं तर जुन त्यसको आहार हुन्। अहम् ती सबै मसिना विवरणहरूद्वारा पोषित हुन्छ, जुन हामीसँग ठूलो सङ्ख्यामा छन्।

हामीसँग भएका हजारौं-हजार नकारात्मक विवरणहरू, जुन नै काण्डलाई पोषण दिने कुरा हुन्, देख्न हामीले आफूलाई निरीक्षण गर्न सुरु गर्नुपर्छ। आउँदै गरेको विपत्तिबाट बच्न चाहने हरेकले यसै गर्नुपर्ने हुन्छ: त्यो रूखको आहार, जुन मसिना जराहरू हुन्, खोस्न लाग्नुपर्छ। नराम्रा विचारहरू, द्वेष, अरू व्यक्तिहरूप्रति व्यक्तिले महसुस गर्ने डाह, महत्त्वाकाङ्क्षा, सिक्का र नगण्य चीजहरू आफ्नो बनाउनु, झूट बोल्नु, घमण्डले भरिएका शब्दहरू बोल्नु, लोभ जस्ता नकारात्मक विवरणहरू; छोटकरीमा, मूलमै नकारात्मक रहेका ती सबै कुराहरूलाई व्यक्तिले गम्भीरतापूर्वक विघटन गर्न थाल्नुपर्छ।

अर्को एउटा दिव्य झिल्को छ जसलाई दिव्य माता भनिन्छ, जसको कार्य उहाँसँग भएको एउटा भालाद्वारा दोषहरूलाई विघटन गर्नु हो। विवरण जतिसुकै मसिनो किन नहोस्, आन्तरिक दिव्य मातासँग अनुरोध गर्नुपर्छ: “मेरी माता, मबाट यो दोष निकालिदिनुहोस् वा आफ्नो भालाले यसलाई विघटन गरिदिनुहोस्”। उहाँले त्यसै गर्नुहुनेछ किनभने त्यही उहाँको कार्य हो, हामीलाई क्रमशः मुक्त गर्दै लैजान त्यस प्रकारले सहयोग गर्नु। यसरी रूख अब बढ्दैन, बरु क्रमशः पोषणविहीन हुँदै जान्छ, सुक्दै जान्छ।

म यहाँ जे सिकाउँछु त्यो व्यवहारमा, कार्यमा उतार्नका लागि हो: जहाँ गए पनि, काम गरिरहेको होस् वा जे गरिरहेको होस्, व्यक्तिले मन, हृदय र यौनमा ध्यान दिनुपर्छ। यी नै ती तीन केन्द्र हुन् जहाँबाट हरेक दोष प्रकट हुन्छ, र जब त्यो प्रकट भइरहेको हुन्छ, ती तीन केन्द्रमध्ये जुनसुकैबाट होस्, तुरुन्तै दिव्य मातासमक्ष अनुरोध गरिन्छ, ताकि उहाँ त्यसलाई विघटन गर्न अग्रसर हुनुहोस्।

मैले औंल्याइरहेको अहम्को मृत्युको यस कामद्वारा वैज्ञानिक ब्रह्मचर्य प्राप्त हुन्छ र मानवतालाई प्रेम गर्न सिकिन्छ। जसले दोषहरूको विघटनमा काम गर्दैन, ऊ कहिल्यै ब्रह्मचर्यमा पुग्न सक्दैन, न त अरूप्रति प्रेम महसुस गर्न सक्छ, किनभने उसले आफैँलाई प्रेम गर्दैन।

दोषहरूको विघटन र सूक्ष्म शरीर यात्रा नै उद्धारका एकमात्र सूत्रहरू हुन्।

माथिको कुराले हामीलाई यो अवलोकन गर्न दिन्छ कि हामीले दुई फरक काम गर्नुपर्छ:

१- ३% वस्तुगत चेतना जगाउनु:

हाम्रो अस्तित्वको यो भाग, ३%, आफूले फर्किँदै पार गर्नुपर्ने मार्ग जान्दछ। यसलाई जगाउन हामीले निम्न गर्नुपर्छ:

• चेतनाको क्रान्तिका लागि तीन कारकहरूसँग काम सुरु गर्नु।
• हाल व्यक्तित्वमा रहेको गुरुत्व केन्द्रलाई फेरि चेतनामा सार्नु।
• हाम्रो व्यक्तित्वले हामीलाई संसारका कुराहरूसँग जुन सम्मोहनमा पारेको छ, त्यसबाट बाहिर निस्कनु।

२- ९७% अवचेतनालाई मुक्त गर्नु र जगाउनु:

यसको अर्थ यी चरणहरू पछ्याउँदै आफैँभित्र मर्नु हो:

1. १. आत्मनिरीक्षण, प्रकट हुने विभिन्न दोषहरू पत्ता लगाउन सक्नका लागि।
2. २. न्याय गर्ने कार्य। पत्ता लागेको प्रत्येक दोषलाई चिन्तन र ध्यानद्वारा पूर्ण रूपमा नबुझुन्जेल त्यसमाथि न्याय गरिनुपर्छ।
3. ३. हटाउने कार्य। हाम्री आफ्नै दिव्य मातासँग अनुनय गर्दै।